New York en astrologie.

Voordat ik weer eens iets heel serieus ga zeggen op dit blok, eerst even hoe ik in New York heb genoten. Ik was er twintig jaar niet geweest, en er zijn een paar dingen veranderd. De ondergrondse is bijvoorbeeld veel schoner, en rijdt minder frequent (bezuiniging). De criminaliteit is verdwenen – New York is nu de veiligste stad in de VS. Er is nu de High Line, een tot park omgetoverde oude spoorlijn – heel leuk om af te lopen. En er is het Twin Towers memorial. Ik was daarover van te voren wat sceptisch gezien de Amerikaanse neiging tot sentimentaliteit, maar ik moet zegen, het was heel indrukwekkend. Gaat dat zien!

En als je dan toch in New York bent, ga dan naar de theaterversie van War Horse. Bijzonderder nog dan de film, gezien de verbeelding van de paarden door poppen. De twee hoofdrolspelers, de paarden althans, werden bewogen door drie poppenspelers. Ik heb nog nooit zoiets gezien – fantastisch!. En buitengewoon ontroerend. Als een van de paarden sneuvelt, dan valt hij plat opzij en zie je de spelers uit het ‘lichaam’ sluipen, en toen dacht ik – ja – zo is het als de ziel het lichaam verlaat.

Ik ben nu terug  en na een hectische week met jetlag en zo, was er vrijdag weer een bijeenkomst van de Hart Sutra Club, en daar trad Lynn Bell op – een van de topastrologen in de wereld. Heel bijzonder zoals zij de recente historie kan verbinden aan de beweging van de planeten. Ik ben altijd nogal sceptisch geweest ten aanzien van de astrologie, maar wel met een open geest. En ik moet zeggen, het verhaal van Lynn (ik had haar al vele malen eerder gehoord in de New Mystery School in Chartres) is zeer overtuigend.

Zij behoort tot diegenen voor wie het volstrekt duidelijk is dat de wereld zoals wij die kennen in fatale moeilijkheden verkeert. Dit zal er toe leiden dat zowel onze economische en sociale structuren in elkaar zullen storten alsook tot de ondergang van vele biosystemen, met alle verschrikkelijke gevolgen van dien. Toch wordt ze daar niet somber van, want ze meent ook te weten dat dit proces, hoewel het nog wel toto 2020 zal aanhouden, uiteindelijk zal leiden tot een stralende nieuwe wereld. Wie zal het zeggen?

Het doet me denken aan mijn nicht in New York (21 jaar). die keihard werkt op een topuniversiteit, maar daarnaast tijd  vindt om te werken voor Greenpeace en voor andere acties. Zij aanvaardt het als een feit, dat de huidige samenleving gedoemd is ten onder te gaan. Ik vroeg haar of ze daar niet angstig of ontmoedigd van werd. Waarop haar antwoord: “Nee hoor, want wij gaan dat allemaal weer opbouwen op onze manier. Jullie hebben deze wereld gecreëerd; wij creëren de onze”.  Ik vroeg: “Wie bedoel je met ‘we’?” Zij: “wij, onze hele generatie, iedereen. Daar ben ik absoluut zeker van.”

 

Datum Door erik.van.praag Laat een reactie achter

Hoop in duistere tijden

Vorige week zei ik dat slechts één ding knaagt aan mijn geluk. Maar er is nog iets dat me dwars zit. En dat is dat we het maar niet voor elkaar krijgen de benodigde subsidie voor de Hope Flowers School in Bethlehem op te halen.

De Hope Flowers School is een lichtpunt in een donkere wereld. Vredesonderwijs, het propageren van een vreedzame samenleving in een omgeving vol vijandbeelden, de creativiteit en de moed die daarvoor nodig zijn, dat verdient onze diepste bewondering. Persoonlijk put ik er hoop uit. De naam zegt het. Als je ook een onsje hoop nodig hebt, en meer over de Hope Flowers School wilt weten, en wilt zien wat ik daarover zeg op youtube, raad ik je aan naar hun Facebookpagina te gaan: www.facebook.com/HopeFlowersSchool. Maar kijk uit! Voor je het weet word je donateur! Levert wel nog meer hoop op.

De komende week, tot en met 9 oktober, ben ik in New York, en daar plan ik niet te bloggen. Dus tot na de negende. . .

Datum Door erik.van.praag 3 Reacties

En toch. . .

21 september, dag van de vrede, en ook mijn trouwdag! Geen mooier moment om mijn nieuwe blog te lanceren!

Ik ben een gelukkig mens. Ik ben gezond, gelukkig getrouwd, heb lieve kinderen en hun partners, heb 7 prachtige kleinkinderen, vrienden, woon prachtig aan de IJhaven in Amsterdam, waarin ik ’s zomers heerlijk kan zwemmen, heb voldoende geld om aan mijn behoeften te voldoen,  heb veel leuke en nuttige dingen te doen – hooguit mis ik een beetje verveling op zijn tijd – en toch. . .

Toch knaagt er iets aan mijn geluk. En dat is dat ik het zo vreselijk mis zie gaan met de wereld. Misschien zie jij het niet zo somber in, maar ik denk, op goede gronden, dat we door een hele moeilijke tijd zullen gaan met een zeer ongewisse uitkomst. En dat zou nog tot daaraan toe zijn, als ik zou zien dat we daar met zijn allen werkelijk wat aan zouden gaan doen. Als we de moed zouden hebben de werkelijke problemen te benoemen, en daar samen aan te werken. Maar dat zie ik alleen nog maar op kleine schaal, en in de niches van de samenleving, en hoe hoopvol dat ook is, dat is niet voldoende.

Daarom heb ik een aantal boeken geschreven, waarin ik mijn ideeën voor een nieuwe wereld, en hoe daar te komen, uiteen heb gezet. Maar nu is de tijd van boeken schrijven voorbij. Ik wil nu nieuwe vormen proberen. Daarom heb ik dit blog gestart. Ik weet uit ervaring dat als ik doe wat mijn hand en mijn hart te doen vind, dat het vertrouwen en de hoop in mij aanwakkert, ongeacht het resultaat. En ook vind ik dat wij ouderen onze stem moeten laten horen, of er nu iemand luistert of niet.

Soms zal ik in dit blog ervaringen delen, soms zal ik meningen of ideeën ten beste geven. Met misschien af en toe een drupje wijsheid. En nu ga ik straks naar de boekpresentatie van het nieuwe boek van mijn dochter: Kom hier Rosa, Daarover een volgende keer.

Datum Door erik.van.praag 5 Reacties
« Previous   1 2 ... 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37