Schoonheid is niet in dingen, schoonheid is in ons.
Ralph Waldo Emerson
Het is in deze duistere tijden goed om af en toe eens stil te staan bij de onderstroom van schoonheid, moed en veerkracht die in deze wereld ook aanwezig zijn. Zo ben ik dezer dagen naar een concert geweest dat een tribute was voor Keith Jarret. Naar aanleiding daarvan heb ik zijn Köln Concert nog eens op YouTube beluisterd.
Een solo-improvisatie van ruim een uur. De langzame delen daarin zijn ontroerend mooi. De snelle delen roepen een andere emotie op. Hoe bestaat het dat iemand zo virtuoos kan spelen? Hoe kan het dat je tegelijkertijd het ritme hoort in de lage akkoorden, een tussenstem in het middenregister en daarboven de razendsnelle loopjes op het hoge niveau? Ikzelf speelde vroeger ook improvisaties (op een veel eenvoudiger niveau) maar kan me eenvoudig niet voorstellen hoe één mens op één piano dit voor elkaar kan krijgen zonder de muzikaliteit te verliezen.
In dit concert volstrekt zich een wonder. Het begint ermee dat Keith Jarret zich emotioneel verbindt met zijn instrument. Pure liefde: hij versmelt met de piano. Vervolgens versmelt de eenheid Jarrett-piano met de luisteraars in de zaal, en ontstaat er een grotere eenheid.
Zolang er dit soort kunst (muziek, schilderijen, beelden, romans enz.) in de wereld geproduceerd wordt is er nog altijd hoop voor de mensheid. Ook is het onvoorstelbaar dat deze schoonheid ooit verloren zal gaan. Als we haar in ons toelaten worden vragen naar de zin of betekenis van het leven volstrekt irrelevant.
Voor diegenen die iets meer willen lezen over de interessante achtergrond van dit concert verwijs ik naar: https://nl.wikipedia.org/wiki/The_Köln_Concert . Ook interessant: https://decorrespondent.nl/2655/ode-aan-het-geniale-gepriegel-het-koln-concert-van-keith-jarrett/c7588b52-96ee-03b9-28ab-1a6c59284c70 Het is overigens merkwaardig dat vele beroemde jazzpianisten nog hedendaags bekend zijn en veelvuldig ten gehore worden gebracht (Oscar Peterson, Thelonious Monk, Dave Brubeck en vele anderen), maar dat je over Keith Jarrett eigenlijk nooit meer iets hoort. Ik denk dat hij een van de allergrootsten was. Hij speelde overigens meestal in kleine ensembles ( met gitaar of bas, drums en sax). Dat geeft me aanleiding om in het volgende blog eens wat dieper in te gaan op de wonderen van de saxofoon.