Wij genieten hier van mooi weer en vrede, en dat doe ik ook echt, maar intussen worden er op de hele wereld mensen gruwelijk mishandeld. Daar kunnen we natuurlijk niet continu bij stilstaan, maar voor vandaag doe ik dat maar even wel.
Ik vind martelen erger dan doden. Daarom heb ik grote problemen met een godsdienst die mensen van jongs af aan confronteert met het beeld van een man aan het kruis.
Hedy d’Ancona
De mensheid heeft een lange geschiedenis achter de rug van elkaar martelen. Beruchte en bekende voorbeelden zijn de holocaust, de goelag, en, langer geleden, de Franse revolutie. En deze geschiedenis gaat waarschijnlijk nog veel verder terug, en gaat ook door tot op vandaag. De volgende landen hebben wat dat betreft een beruchte reputatie: Syrië, China, Rusland, Noord-Korea, Iran, Saoudi-Arabië, Israël, Verenigde Staten, Nigeria, Afghanistan, Irak, Turkije, en waarschijnlijk nog wel meer. Ook Nederland gaat niet vrijuit, gezien reportages uit de koloniale oorlogen (‘politionele acties’). Soms vangen we er een glimp van op, als we bijvoorbeeld zien hoe mensen die al op straat liggen geschopt en afgeranseld worden, of als er een video naar buiten komt – bedoeld of niet. Of als we er er een gruwelijk realistische beschrijving van lezen.
Er zijn wel sociologische en psychologische verklaringen voor dit gedrag, maar die bevredigen me niet. Het is gewoon zo dat hoe ernstig iemand’s trauma ook kan zijn, ik me toch niet kan verbinden met personen die tot rücksichtlos martelen over gaan, en daar soms ook nog plezier aan beleven. Dat ligt zover buiten mijn voorstellingsvermogen dat ik met die mensen geestelijk geen persoonlijke relatie kan aangaan – zelfs geen negatieve als haat, afkeer, of vijandschap. Het is stomweg zo dat ik dergelijke mensen niet begrijp. Ik ken natuurlijk wel angst, woede, ressentiment, destructie uit mijn eigen levensgeschiedenis, maar toch ligt dat naar mijn gevoel op een ander vlak, en wil en kan ik dat ook beheersen. Ik heb in elk geval nooit de intentie tot martelen gevoeld. Daarom kan ik hen die dat wel doen ook niet begrijpen, en kost het me moeite deze mensen te zien als mijn broeders en zusters.
Wat het extra vreemd maakt is dat velen van hen die zich op deze manier zich aan hun medemensen vergrijpen, in andere situaties, thuis, onder vrienden, heel aardig en zelfs liefdevol kunnen zijn.
Kortom – het massale martelen waar deze wereld aan lijdt is voor mij een enigma.
