Tag archieven: klimaatcatastrofe

De speeltijd is voorbij. Zou het?

Klimaatverandering is niet langer een toekomstscenario. De speeltijd is voorbij.
(David van Reybrouck, denker der Nederlanden, in Trouw, 18 augustus 2026)

‘Dit is de zomer van de waarheid’. Onder die titel opent Trouw van dinsdag j.l. met een essay van David van Reybrouck. Het is opmerkelijk dat een dagblad op deze manier opent: met een essay, in plaats van met een nieuwsbericht. Het laat zien dat de redactie van Trouw zich bewust is van het gevaar waarin we verkeren. En het essay van Van Reybrouck toont dezelfde verontrusting. Van Reybrouck is diep geraakt door de verwoesting die deze zomer is aangericht op de geliefde plekken in het landschap, in Frankrijk en België en elders in Europa en ter wereld. Dierbare landschappen zijn definitief verloren gegaan, er zijn slachtoffers gevallen en er is onnoemelijk leed aangericht. De klimaatramp ligt niet meer in de toekomst, hij is hier en nu aanwezig.

Van Reybrouck hoopt en verwacht dat dit waarschuwingssignaal de nationale en Europese overheden zal aanzetten tot een ambitieuzer klimaatbeleid. Ik heb daar echter geen enkel vertrouwen in. Dat zegt wel iets over mijn karakter, maar dit gebrek aan vertrouwen is ook gebaseerd op de historie sinds 1962, de wake-up call van Rachel Carson (Silent Spring); 1972, de tweede wake-up call van De Club van Rome (Grenzen aan de groei); en 2006, de derde wake-up call van Al Gore (An Inconvenient Truth) – nog daargelaten alle mede door klimaatverandering veroorzaakte natuurrampen. Al deze gebeurtenissen hebben niet geleid tot een radicaal en doortastend klimaatbeleid, ook al is het bewustzijn onder de bevolkingen van de klimaatramp wel enigszins toegenomen. Dus waarom zou dat nu wel gebeuren? Nog steeds hebben veel mensen er persoonlijk weinig last van. Er moeten vrees ik nog veel ergere dingen gebeuren. Misschien wordt daar binnen een half jaar in voorzien:

Het schijnt dat er dan een grotere ramp dan de afgelopen zomer op ons af komt: El Niño. Het artikel in De Groene Amsterdammer van vorige week – Zingend de orkaan tegemoet van Mounir Samuel – en de waarschuwingen van het Rode Kruis en de Wereld Meteorologische Organisatie (WMO) laten daar geen misverstand over bestaan. Bosbranden, overstromingen, enorme droogte, voedseltekorten – het komt er waarschijnlijk allemaal aan in de komende maanden, met een hoogtepunt in december en januari. NGO’s, in het bijzonder het Rode Kruis, treffen voorbereidingen, maar kunnen natuurlijk het ergste niet voorkomen. Misschien kunnen we hoop putten uit de mogelijkheid dat deze El Niño eindelijk echt iets in beweging zal zetten.

De grote wending.

Omdat de klimaatproblematiek onder invloed van de turbulente ontwikkelingen in de wereld uit de aandacht dreigt weg te zakken, vestig ik nog maar eens de aandacht op het begrip ‘Great Turning’ van Joanna Macy en David Korten,1 dat actueler is dan ooit. Beter dan hen kan ik het niet zeggen, en daarom wijd ik dit blog aan de samenvatting van dit begrip door David Korten:

We slagen er niet in de tirannie te herkennen voor wat ze is, omdat we in een trancetoestand leven die wordt veroorzaakt door een cultureel verhaal van het Heilige Geld en Markten, dat ons collectieve begrip van onze wereld en onze keuzes als soort vormgeeft. Het is gebaseerd op twee fundamentele aannames:

  1. Omdat wij mensen van nature egocentrisch, materialistisch en inherent competitief zijn, kan de rijkdom van de samenleving het beste worden gemaximaliseerd door deze natuurlijke instincten naar nuttige doeleinden te kanaliseren via ongeremde concurrentie op de markt.
  2. Er is geen limiet aan de totale rijkdom van een samenleving. De welvaart van de winnaars is hun rechtvaardige beloning voor hun bijdrage aan het welzijn van iedereen. Als niet aan de behoeften van sommigen wordt voldaan, versnel dan eenvoudigweg de groei om de bodem te bereiken.

Beide aannames zijn ernstig gebrekkig. Er ontstaat een authentiek verhaal, gebaseerd op drie waarheden die essentieel zijn voor onze tijd:

  1. Als levende wezens zijn we van nature afhankelijk van ons vermogen om ons te organiseren als gezonde gemeenschappen die de omstandigheden creëren en in stand houden die essentieel zijn voor ons welzijn.
  2. Wij mensen vormen ons gedrag door culturele en institutionele keuzes. Deze kunnen individualisme, gulzigheid, geweld en concurrentie ondersteunen. Ze kunnen het communitarisme, soberheid, vrede en samenwerking ondersteunen. En bijna alles daar tussenin.
  3. We zijn afhankelijk van het voortbrengend vermogen van een eindige levende aarde en moeten leren binnen deze grenzen in onze behoeften te voorzien. De verdeling van de welvaart is een essentiële zorg.

Er zullen moeilijke aanpassingen plaatsvinden, maar meestal moeten we verspillende of actief destructieve vormen van consumptie opgeven om middelen vrij te maken voor toepassingen die ons geluk en welzijn daadwerkelijk vergroten. Het gaat bijvoorbeeld om herallocatie van:

  • Oorlogsmiddelen2 voor de gezondheidszorg en de verjonging van het milieu.
  • Auto’s naar openbaar vervoer. (dus ook elektrische auto’s, EvP)
  • Uitbreiding van voorsteden naar compacte gemeenschappen en de terugwinning van bos- en landbouwgrond.
  • Reclame voor het onderwijs.
  • Financiële speculatie voor lokaal ondernemerschap.

Dit zijn verre van opofferingsdaden: het zijn overgangen van de zelfvernietiging van de zelfmoordeconomie naar het intelligente leven van een levende aardse economie.

Dit is natuurlijk geen uitputtende lijst, en je hoeft het niet met alle punten in deze samenvatting eens te zijn, maar het laat wel zien dat er een diepgaande omwenteling nodig is, die precies ingaat tegen de omwenteling die nu gaande is. Of die er ooit komt? Misschien, als de chaos en de destructie die het gevolg zullen zijn van de huidige koers in diverse landen volstrekt duidelijk worden, en er dan een massaal protest vanuit der bevolking plaats vindt. Maar dat zal nog wel even duren. Intussen kunnen we ons door dit concept laten inspireren en er er hoop aan ontlenen.

1). David Korten, The Great Turning: From Empire to Earth Community , 2006
2). Dit dateert uit een tijd toen Rusland nog niet actief Europa aanviel. Of deze middelen nu vervangen moeten worden is aan discussie onderhevig. Feit is dat de Europese defensie zonder Amerikaanse steun, met name op het gebied van drone- en raket geleiding niets voorstelt.